ก้าวแรกที่ฉันมีโอกาสได้เข้าไปเรียนใน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ครั้งแรกที่ได้กราบพระรูป ประโยคที่สลักไว้ที่ด้านหน้าที่จดไว้ในใจฉันทุกวันนี้คือ…

“เจ้านายราชตระกูล ตั้งแต่ลูกฉันเป็นต้นไป ตลอดจนราษฎรที่ต่ำที่สุด จะให้ได้มีโอกาสเล่าเรียนเสมอกัน ไม่ว่าเจ้า ว่าขุนนาง ว่าไพร่ เพราะฉะนั้น จึงขอบอกได้ว่าการเล่าเรียนในบ้านเมืองเรานี้ จะเป็นข้อสำคัญที่หนึ่ง ซึ่งฉันอุตส่าห์จัดขึ้นให้เจริญจงได้”
ในวันนั้นจำได้ว่า ฉันรู้สึกภูมิใจเป็นที่สุดที่ได้เรียนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และคิดตลอดมาว่า โชคดีแค่ไหนที่ฉันได้เกิดเป็นคนไทย โชคดีแค่ไหนที่บรรพบุรุษฉันโล้สำเภามาที่ประเทศนี้ ประเทศที่เปิดโอกาสให้คนที่ไม่มีเชื้อชาติไทยเลยได้มาทำมาหากิน มีสิทธิครอบครองที่ดินทำกิน และได้ให้ลูกหลานได้มีโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัย…วันนั้นฉันได้รู้ว่าโอกาสที่เท่าเทียมทางการศึกษานี้เกิดขึ้นจากความตั้งใจของสถาบันพระมหากษัตริย์ของเราตั้งแต่ก่อนจะมีระบอบประชาธิปไตยในประเทศนี้เสียด้วยซ้ำ.. ถ้าเราฉลาดและขยันกว่าเราจะได้มีโอกาสที่ดีกว่าและนี่แหละคืออิสระและพื้นฐานของความเข้มแข็งในการพึ่งตนเองของคนไทย

การเรียกร้องสิ่งหรือคนที่ตนเคยยึดเกาะกลับมา นั่นแสดงให้เราเห็นหรือเปล่าว่า…นี่คือความอ่อนแอของการพึ่งตนเองไม่ได้…

คนที่ให้เงินอาจให้ความสบายและความสุขของปากท้อง แต่คนที่ให้ความรู้ หลักการดำเนินชีวิตอย่างพอเพียงและมีความสุข คนที่ชี้หลักคุณธรรมให้เรายึดเหนี่ยว…แม้เขาไม่ได้ทำให้เรามีกินอิ่มท้องในทันทีวันต่อวัน แต่เขาตั้งใจที่จะทำให้เราได้รู้วิธีที่จะทำอย่างไรให้มีกินมีความสุขไปตลอดชีวิต…

ไหนลองวาดรูปนกกระดาษตัวนี้ดูซิ…แบบแค่สเก็ตซ์ๆก็ได้นะ

พี่ที่นำกิจกรรมนี้สั่งให้ฉันและเพื่อนอีกสามคนวาดรูปนกกระดาษที่วางอยู่กลางวงที่เรานั่ง…

วาดเสร็จ…พี่เขาเอารูปทั้งสี่วางเรียงกัน…คุณรู้มั้ยว่ารูปนกที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนกันเลยสักรูป !

แน่นอนแหละว่าฝีมือลายเส้นแต่ละคนก้อไม่เหมือนกันเป็นธรรมดา แต่ที่ว่าไม่เหมือนนั้นคือมุมที่ต่างๆกันของนกตัวเดียว

เห็นมั้ย…เนี่ยก็เหมือนกับการที่เรามองสิ่งของบางสิ่งแค่เพียงมุมเดียวเราก็คิดว่าเป็นมุมมองของเราที่สวยงาม แต่หากเราเปิดใจให้กว้างอีกนิดเราอาจได้เห็นมุมมองใหม่ๆกับสิ่งเดียวกันที่แตกต่างและน่าประทับใจ เหมือนเวลาเราร่วมแชร์ความคิดเห็นวิจารณ์สิ่งใดสิ่งหนึ่ง หรือหาไอเดียอะไรใหม่ๆ เราต้องเปิดใจและไม่ให้อีโก้ของตัวเองมาบดบังมุมใหม่ๆที่น่าสนใจอีกมากมาย…แก่นสารของกิจกรรมวาดรูปนกกระดาษนี้อยู่ตรงนี้นี่เอง…มองต่างมุม..มุมของฉัน มุมของเธอ และมุมของเขา

การดูหนัง ฟังเพลง ดูคอนเสิร์ต ละครเวที อ่านหนังสือ เที่ยวเล่นหรือทำกิจกรรมอะไร ถ้าทำคนเดียวเราก็จะเก็บมุมมองของเราคนเดียวกลับบ้านไป…แต่ถ้าได้มีใครอีกคนไปด้วย…อีกมุมมองหนึ่งจะเพิ่มขึ้นมา อาจจะขัดแย้งหรือใจตรงกัน แต่นั่นก็เป็นเสน่ห์ของการแชร์ความรู้สึก ณ ช่วงเวลา…

เคยรู้สึกดีบ้างไหม…หรือมีใครบ้างไหม ที่คุณคิดว่าเขาคือคนที่คุณชอบที่จะแชร์ความรู้สึกหรือวิจารณ์สิ่งต่างๆร่วมกับเขา bounce กันไปมาโดยที่คุณก็ไม่ได้รู้สึกว่าความคิดตัวเองด้อยอะไร และไม่ได้รู้สึกแย่ที่จะบอกอย่างชื่นชมว่ามุมมองความคิดของเขาเจ๋งกว่า..ไม่ผิด ไม่ถูก ไม่ทะเลาะ เพราะมันเป็นเพียงแค่..มุมมองต่างกัน…ของฉันกับเธอ

โอย ปีนี้ไม่ได้อั่งเปาซักกะซอง…มะม่วงนั่งเซ็งๆอยู่ที่บ้าน…จะไปได้จากใครล่ะ…อายุเท่านี้มีแต่ต้องให้เขาแล้ว ยังมีน่าจะมาหวังซองแดงๆกะเขาอีก…รำพึงรำพัน

ว่าแล้วมะม่วงก็หยิบเอาเงินใส่ซองแล้วขับรถออกไปให้หลานตัวเล็ก…หนูยังไม่รู้เรื่องหรอกว่ามันคืออะไรแต่อีกสองสามปีหนูจะต้องตื่นเต้นกับซองแดงๆนี้แน่ๆ…ตอนเด็กๆ ช่วงประถม ทุกๆปี เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นหลังได้อั่งเปา มะม่วงกับน้องเดินไปร้านกิ๊ฟชอพในตลาด ต่างคนต่างซื้อของขวัญให้ตัวเองหนึ่งชิ้น..และยังจำได้ทุกวันนี้…ว่าสิ่งที่ซื้อบ่อยที่สุด คือ กล่องดนตรี… จำไม่ได้ว่าได้รับอิทธิพลจากสื่อในช่วงนั้นรึป่าวหรือว่ามีดนตรีในหัวใจแต่กำเนิด…

โตขึ้นมาอีกนิด เธอมีอัลบั้มเป็นของตนเอง โดยเธอเแต่งเพลงแล้วให้น้องร้อง อัดลงเทปคลาสเซ็ต ทุกเพลงมีแต่เสียงร้องไม่มีดนตรี เพราะเล่นดนตรีไม่เป็น…ที่ภาคภูมิใจและจำได้ลางๆ…อัลบั้มเพลงของเธอมีปกเทปด้วย เลียนแบบการจัดเลย์เอ้าท์เหมือนของจริงเปี๊ยบ…รุ้สึกว่าจะใช้สีไม้ระบายและมีการฉีกกระดาษทำคอลลาจนิดหน่อย…จำชื่อวงไม่ได้…นึกในใจ..ทำไมแม่ไม่เก็บไว้นะ…

ช่วงมัธยม มะม่วงได้รับอิทธิพลเพลงร็อคขั้นเฮฟวี่เมทัลจากวิทยุของพี่ชายที่เปิดเร้าทุกวัน คงเป็นช่วงที่พี่แกฮอร์โมนวัยรุ่นพลุ่งพล่าน เห็นว่าเป็นนักร้องนำวงร็อคของโรงเรียน…พี่ขา..ไอดอลของหนู…

และแล้วก็ถึงวันที่มี…พี่ป๊อดดดด…

ก่อนท้องฟ้าจะสดใส ก่อนความอบอุ่นของไอแดด…บรรจงร้อยเป็นมาลัย…ไม่เคยรักใครเท่าติ๋ม…

 (ซึ่งจริงๆต้องเป็นเทปนะ)

วงอะไรนะที่มันทำผมแปลกๆที่จะมาเล่นคอนเสิร์ตที่นี่น่ะ…อาเจ็กของมะม่วงที่มีร้านเสื้อผ้าในตลาดถามขึ้นมา

อ๋อ วงโมเดิร์นด็อก ทำไมเหรอเจ็ก…เออๆนั่นแหละ เมื่อกี๊มันมาซื้อเสื้อยืดเด็กที่ร้าน มันบอกจะเอาไปใส่เล่นคอนเสิร์ตคืนนี้

จริงเหรอ…ว๊า…อดเจอพี่ป๊อดเลย…

นึกแล้วก็ยิ้มเล็กๆที่มุมปาก เรื่องนี้อาจมีฉันรู้คนเดียว…

ไม่กี่ปีมานี้มะม่วงได้มีโอกาสเจอพี่ป๊อดด้วยหน้าที่การงานเอื้อประโยชน์…พี่คะหนูเป็นแฟนเพลงพี่มาตั้งแต่ชุดแรกเลยนะพี่…พี่เขายิ้มแล้วตอบว่า….ตอนนั้นน้องคงใส่คอซองอยุ่ล่ะสิ…

มะม่วง..คุณหนูอัลเตอร์ตัวจริงเสียงจริง…อัลเตอร์มาก่อนคำว่าอินดี้ มาจากคำว่าอัลเทอร์เนทีฟหรือทางเลือกใหม่ๆ ไม่แปลกว่าทำไมมะม่วงถึงไม่ถนัดเต้นฮิพฮอพ เพราะเธอเติบโตมากับยุคอัลเทอร์เนทีฟ และการกระโดดซะมากกว่า

มีวงอีกมากมายที่ไม่ได้อยู่วันนี้แต่ยังดีที่ได้มีให้ฟังอยู่บ้าง ล่าสุด เพลงโปรดจากอีกหนึ่งวงโปรดก็ได้กลับมาอีกครั้ง…เธอคือความฝัน… มะม่วงนึกในใจ..เด็กสมัยนี้คงไม่รุ้จักวงพราว…PROUD

การเติบโตในยุคต่างๆก็คงมีเรื่องราวและรสชาติที่แตกต่างกันออกไป แต่สิ่งที่น่าประทับใจทุกครั้งคือเวลาที่เจอคนรุ่นๆเดียวกันแล้วเสพดนตรียุคนั้นไปด้วยกันพร้อมภาพความทรงจำในหัวที่คงจะคล้ายๆกัน ประสบการณ์ร่วมที่คนรุ่นอื่นหรือรุ่นเดียวกันแต่คนละรสนิยมอาจไม่เข้าใจ

พอนึกถึงเรื่องนี้…คุณหนูอัลเตอร์อย่างมะม่วงจึงอยากจะไปหาอัลบั้มในความทรงจำเหล่านั้นที่เป็นเทปคลาสเซ็ตมาเก็บเอาไว้..แม้วันนี้จะไม่มีเครื่องจะเล่นแล้วก็ตาม…

หนึ่งวันก่อนวันเด็ก ฉันนั่งดูรายการทีวีรายการหนึ่งพูดถึงคำขวัญวันเด็กปีนี้และปีอื่นๆที่ผ่านมาในอดีต

ฉลาดคิด จิตบริสุทธ์ จุดประกายฝัน ผูกพันรักสามัคคี

ผมว่าปีนี้ให้ความสำคัญเรื่องคุณธรรม และความสามัคคี ซึ่งเข้ากับสถานการณ์ปัจจุบันดี เพราะถ้าดูหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้

อืมจริง…ชั้นว่าคุณคนนี้พูดเข้าท่า…และผมว่าเราไม่ควรให้ความสำคัญกับเด็กแค่วันเดียว ควรมีวันเด็กตลอดทั้งปี…อันนี้ชั้นอยากปรบมือให้ น่าโหวตให้แกเป็นใหญ่ในกระทรวงศึกษาธิการจริงๆ

และแล้ว คุณอีกคนร่วมแสดงทัศนะ…ผมว่าคำขวัญนี้มันยากไป คำน่ะยาก เด็กไม่น่าจะเข้าใจนะ อย่างจิตบริสุทธ์ กับจุดประกายฝันเนี่ย เด็กๆไม่เข้าใจหรอกมันลึกเกิน แล้ว ผูกพันรักสามัคคีเนี่ย จะให้เด็กไปสามัคคีกับใครเหรอ…โอย เริ่มไม่เข้าท่าซะแล้วคุณคนนี้ ยิ่งได้ยินพิธีกรเรียกว่าอาจารย์ด้วยแล้ว ฉันยิ่งเศร้าใจ…

ดูไม่จบรายการ เพราะไม่คิดว่าน่าจะได้อะไรถ้าดูต่อไป…

วันเด็กแห่งชาติ 2552

ฉันนั่งนึกถึงตัวเองตอนเด็กๆว่า ตอนนั้นฉันจะเข้าใจมั้ยไอ้คำที่ผู้ใหญ่คนนี้บอกว่ายากไปลึกไป…ไม่สำคัญ

จำไม่ได้เหมือนกัน…แต่วันนี้ฉันอ่านข่าวเจอเด็กให้สัมภาษณ์ว่า อยากขอให้ผู้ใหญ่ในประเทศเราไม่ทะเลาะกัน และทำความดีเพื่อชาติ

ฉันเริ่มฝันตั้งแต่เมื่อไหร่นะ…จุดประกายแปลว่าอะไร…

ฉันดีใจที่อ่านต่อไปเจอเด็กป.4 บอกว่าอยากให้ประเทศไทยมีสวนสัตว์และสวนสนุกอยู่ด้วยกัน และดีใจที่มีเด็กที่นั่งเก้าอี้นายกแล้วบอกว่าผมจะกลับมานั่งอีกในฐานะนายกรัฐมนตรี…โอ้ว ฝันไปเลยน้อง ฝันน้องถูกจุดประกายแล้ว…

และมีคำพูดและความฝันของเด็กๆอีกมากมายที่ทำให้ฉันยิ้ม…นี่แหละสาระที่ฉันไม่ได้อ่านมานานแล้ว…สาระที่สร้างสรรค์ที่สุดในรอบปีของฉันเลยก็ว่าได้ และน้องๆก็ได้จุดประกายฝันให้ฉันอยากเป็นครู…ครูที่จะเข้าใจว่าฝันของเด็กไม่เพ้อเจ้อ มันยิ่งใหญ่และเป็นจริงได้ ถ้าไม่ถูกสังคมและผู้ใหญ่ที่โตกว่าหักล้างหรือตีกรอบเสียก่อน…ไม่สงสัยว่าทำไมทุกวันนี้โครงการดีๆแปลกๆแต่สร้างสรรค์มันไม่ค่อยถูกทำให้เกิดขึ้นจริง หากต้องผ่านไฟนัลเซย์ของผู้ใหญ่บางคน

และฉันเกิดความคิดเล่นๆว่า ผู้ใหญ่น่าจะเรียนรู้การ ”คิดแบบเด็ก” บ้างก็ดีเหมือนกันนะ ฉันว่าไม่ผิดที่คนเราจะยิ่งโตยิ่งเด็ก เพราะยิ่งเด็กเราจะกล้าที่จะจินตนาการสิ่งที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นได้มากขึ้น ความกว้างของมุมมองก็จะกว้างขึ้น และกำแพงที่ขวางการเปิดรับก็บางลงด้วย

แล้วสิ่งใหม่ๆที่ยังไม่เคยเกิด..จะเกิดขึ้น เช่นสวนสัตว์สนุก (สวนสัตว์บวกสวนสนุก) ที่ใหญ่ที่สุดในโลกอยู่ที่ประเทศไทย ใครจะรู้ …

ปีใหม่ 2008 ฉันได้รับสมุดบันทึกสีส้มจากพี่สาวที่รัก ปกข้างในเขียนว่า..

.

กลางปี ฉันซื้อกล้อง cannon G9 ให้ตัวเอง ทันทีที่กลับจากเที่ยวสมุยแล้วอยากได้กล้องดีๆเพื่อทริบต่อไป

2008 ผ่านไปอย่างรวดเร็ว…สี่งดีๆที่เกิดขึ้น…

ฉันกลับมาวาดรูป(บ้าง)อีกครั้งหลังเลิกเรียนไปหลายปี

ฉันเริ่มจดบันทึก เริ่มเขียน..เขียนความคิดของตัวเอง และให้มันได้ถูกอ่าน รวมถึงเริ่มที่จะเขียนมันไว้ที่นี่ และตอนนี้ฉันก็เริ่มชอบสมุดที่มีเส้นแล้ว

ฉันมีรูปที่เก็บความคิดและมุมมองต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างสวยงาม เก็บช่วงเวลาบางเสี้ยวนาทีที่ไม่อาจเกิดขึ้นซ้ำได้อีก และได้พบว่าการมีกล้องดีๆสักตัวมันทำให้เราอยากออกไปเดินเล่นข้างนอก หาอะไรใหม่ๆให้ทุกวันเสมอ

และได้พบว่า…สิ่งที่พิเศษของการเขียนความคิดตัวเองคือการที่มันได้ถูกอ่านและอินสไปร์ความคิดใครบางคน แต่สิ่งที่วิเศษกว่าคือการที่เราได้กลับมาอ่านอีกครั้งแล้วมันอินสไปร์ตัวเราเอง…

2008 เป็นปีที่น่าจดจำและบางส่วนได้ถูกบันทึกไว้รอให้ฉันได้กลับมาอ่านอีกครั้ง…

ปีใหม่นี้คงเป็นปีที่ดีอีกปีหนึ่ง ฉันหวังอย่างนั้น…

วันเกิดที่ผ่านมาฉันได้นกถึง 2 ตัวเป็นของขวัญ (ยังไม่รวมนก origami ที่ได้ทาง facebook) ไม่รู้คนให้คิดอะไร หรืออยากให้ปีใหม่ของฉันเป็นอย่างไร แต่สำหรับฉัน ยังมีอีกหลายสิ่งที่อยากจะทำ บางเรื่องที่ตั้งใจจะเริ่มต้นใหม่ กับคนใหม่ๆ…และจะเริ่มลองลงมือทำตั้งแต่วันนี้ด้วยหัวใจที่เบิกบาน

สุขสันต์ปีใหม่ด้วยรัก จาก pastelbird xoxo

คุณหนูบ้านนอก  Vol.0

เช้าวันจันทร์ ที่ 29 ธ.ค. 2551    เวลา: น่าจะก่อนเคารพธงชาติ

เข้า ออก เข้า ออก เข้า ออก เข้า….ออก……..ลืมตา…โอ้ว จ้า!  ทำไมแดดมันจ้าขนาดนี้นะที่นี่

“น้องมะม่วงมานั่งทำอะไรตรงนี้” คุณแม่เธอตะโกนถาม “นั่งสมาธิค่ะแม่ เติมพลังซะหน่อย”

“ลงไปกินข้าวได้แล้วลูก เนี่ยไม่กินข้าวเช้าสุขภาพเลยแย่ เห็นมั้ยล่ะ แม่บอกแล้ว อยู่ที่โน่นไม่กินข้าวเช้าเลยล่ะสิท่า กินแต่กาแฟแล้วผิวพรรณมันจะไปดีได้ไง #%^^&*(%”  ตั้งแต่กลับมาบ้าน แม่บ่นเรื่องความทรุดโทรมของเธอไม่หยุด โดยเฉพาะความร่าเริงในแววตาว่าหายไปไหน…

จริงด้วยนะ เราไม่ได้กินข้าวเช้า (ที่เป็นข้าวจริงๆ) มานานแล้วนี่นา……

ความทรงจำวันวาน และวิญญาณของเด็กบ้านนอกของเธอค่อยๆชัดเจนขึ้น ย้อนกลับไปสิบกว่าปีที่แล้ว ก่อนที่เธอจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในกรุงเทพมหานคร….และบางช่วงในมหานครลอนดอน และนิวยอร์ก….

เวลานี้เป็นเวลาที่เธอจะต้องกินข้าวเช้าที่แม่เธอเตรียมไว้ให้ ข้าวและกับข้าวอีก 3 อย่าง ผัก เนื้อสัตว์ และไข่ ตามด้วยโอวัลตินอีกหนึ่งแก้ว “เราเป็นคนไทยต้องกินข้าว ข้าวเช้าสำคัญที่สุด!” คำพูดนี้ของแม่ฝังอยู่ในหัว….

แปดโมงเช้าวันจันทร์แบบนี้ มะม่วงจะต้องขี่มอเตอร์ไซด์ไปโรงเรียนใช้เวลาห้านาที ถึงโรงเรียนตอนเพลงชาติขึ้นพอดี รีบวิ่งไปเข้าแถวแบบเนียนๆทุกวันจนเพื่อนๆเรียกกันว่า เจ้าหญิงสายเสมอ (สมัยนั้นเค้ามีดาราที่เป็นเจ้าชายสายเสมอ) ส่วนใหญ่เด็กที่บ้านอยู่ในเมืองมักมาสายกว่านักเรียนบ้านไกล

ข้อดีของการเป็นคุณหนูบ้านนอกข้อที่หนึ่งคือ…เธอจะได้เป็นฮีโร่เวลาไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนเพราะเธอสามารถขี่มอเตอร์ไซด์พ่วงเพื่อนๆเที่ยวรอบเกาะได้

ว่าไปแล้วเธอยังไม่เคยบอกใครว่า เธอยังสามารถขับรถกระบะเกียร์ธรรมดาพวงมาลัยไม่พาวเวอร์ได้ด้วยเพราะนั่นเป็นรถคันแรกที่พ่อเธอสอนขับรถตอนมัธยม เรื่องแมนๆแบบนี้เก็บไว้ใช้ยามจำเป็นเท่านั้นเพราะยังไงเธอก็ยังอยากมีมาดคุณหนูรักสบายอยู่

ความตั้งใจของการพักร้อนครั้งนี้ คือ Inner refreshment  

วันแรกของมะม่วงจึงตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อรับพลังแสงอาทิตย์ และตั้งใจจะไม่ทำอะไร…

แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจแล้วว่า….พักร้อนนี้จะเป็นพักร้อนย้อนเวลาหาตัวตนครึ่งหนึ่งของเธอ “คุณหนูบ้านนอก” ช่วงเวลาครึ่งชีวิตที่แสนสนุกและสบายๆ

คุณหนูบ้านนอก Vol.1

Every child has one’s own identity.

เฮ้ย นี่มัน 20^th Century Boys นี่นา! มะม่วงมองภาพสมัยเด็กที่เธอค้นเจอในตู้อัลบั้มรูปเก่าๆ ตัวเธอกับพี่ๆน้องๆผู้ชาย ภาพนี้ทำให้เธอนึกถึงยูคิจิและเดอะแก็งค์ในเรื่อง 20^th Century Boys หนังญี่ปุ่นที่บังเอิญได้ไปดูจนทำให้เธอต้องไปขอยืมการ์ตูนของรุ่นพี่มาอ่านภาคต่อ

ความทรงจำวัยเด็กที่เล็กลงไปอีกได้กลับมาอีก…นึกไปขำไป

ขำตรงที่ตัวตนของเธอชัดเจนตั้งแต่ยังวัยเยาว์ ท่าโพสต์ที่บ่งบอกว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะเข้าร่วมแก็งค์ซุปเปอร์ฮีโร่นี้เลยซักนิดแต่ตกกระไดพลอยโจนเพราะญาติพี่น้องผู้ชายเยอะ…นั่นดาบโมโมรึเปล่านะ? ไม่ใช่นี่นาดาบโมโมต้องเป็นไม้ที่พวกเราจินตนาการไปเองว่าเป็นเหล็กไหล แล้วเอาไปเผาจนดำทำซะเหมือนเหล็กไหลจริงๆ พี่ชายเธอนั่นแหละหัวหน้าแก็งค์ที่สร้างดาบประกาศิตนี้ขึ้นมา จำไม่ได้ว่าพวกเราได้เอาดาบโมโมไปฝังไว้ที่ไหนเหมือนในหนังเรื่องนี้รึเปล่า…ดูน้องชายคนเล็กนั่นสิ ชูห้านิ้วทำไม?? น้องคนเล็กนี้เป็นคนอินดี้ตั้งแต่เด็กและเป็นเจ้าของบทสะกดจิตที่เราใช้กัน ”อะบะเร่ออะบะร่า เนอนิช เชอฮิส เชอเฮส เฮอริมาส” บทนี้น้องแต่งขึ้นไว้ใช้สะกดจิตลบความเจ็บปวดหลังจากต่อสู้กันจนบาดเจ็บ

ตลกดีที่ได้เห็นตัวเองวันนี้ในตอนเด็ก..มะม่วงคิดและยิ้ม

นี่แหละที่เรียกว่าเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ทุกๆคนก็มีกันไปคนละแบบ ขึ้นอยู่กับว่าจะชอบแบบที่ตัวเองเป็นหรือไม่ หรือจะพัฒนาเปลี่ยนแปลงกันไปแบบไหนก็ว่ากันไป

แต่สำหรับเธอ…มีพี่สาวคนนึงพูดไว้ได้ใจว่า ผู้หญิงจะสวยที่สุดตอนที่หาตัวเองเจอ…

วันนี้เธอเชื่อว่า เมื่อเจอตัวเอง แล้วรักตัวเอง แล้วผู้ชายที่จะรักตัวเธอจะตามมา…

Vol.2 to be continued…

ระหว่างที่ทอดถอนใจกันอยู่พักใหญ่ ก็หันไปเห็นเพื่อนๆกลุ่มหนึ่งยืนมองไปที่ท้องฟ้าแล้วถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน เราจึงเดินไปดูว่ามองอะไรกัน…ภาพที่เห็นบนท้องฟ้าวันนี้เรียกว่าปรากฏการณ์ เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่น่ารักและกระทบจิตใจ…เมื่อฉันยืนมอง ฉันยิ้ม และเชื่อว่าทุกคนก็คงจะยิ้มออกมาไม่รู้ตัว เมื่อเรายิ้มใจเราก็ยิ้มด้วย แล้วฉันคิดในใจว่า “นี่แหละคือสิ่งที่ดีที่สุดของวันนี้ของฉัน”

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เราอยากไปชวนคนอื่นๆออกมาดู โทรถึงคนที่รักเผื่อเขายังไม่รู้ ส่งรูปให้ทุกๆคนได้เห็นมันจากมุมตรงที่เรายืนดู  ปรากฏการณ์ที่ก่อให้เกิดการกระทำมากมายภายในไม่กี่นาที

“ขอบคุณครับพี่ปาน(ที่เรียกผมออกมาดู)” พี่ผู้ชายแมนๆคนนึงพูดกับพี่ปาน

“แกว่าที่เมืองนอกจะเห็นเหมือนกันมั้ยวะ” เพื่อนผู้ชายคนนึงถามฉัน (มันคงจะคิดถึงใครที่เมืองนอกอยู่แน่ๆ)

มีคนบอกว่าเป็นสัญญาณที่ดีว่าจะมีสิ่งดีๆเกิดขึ้น..คิดเหมือนฉันเลย…

ท่ามกลางความมืดมน แม้ปรากฏการณ์เล็กๆนี่แหละก็อาจจุดประกายความหวังและศรัทธาได้ อาจดูไร้เหตุผลแต่นี่เป็นสิ่งที่ดีที่เราควรจะมีไม่ใช่หรือ…

คืนนี้ท้องฟ้ายิ้มให้ประเทศไทย ประเทศที่เราภาคภูมิใจว่าใครๆก็เรียกเราว่า “สยามเมืองยิ้ม” ผู้คนชาติอื่นเขาต้องฝึกยิ้ม แต่รอยยิ้มของเราติดมาตั้งแต่เกิด ฝรั่งบางคนถึงกับบอกฉันว่าแปลกใจที่ได้เห็นคนไทยแม้ไม่มีเงินก็ยิ้มได้…ไม่รู้วันนี้เราจะยังขายเสน่ห์คนไทยแบบนี้ได้อยู่อีกใหม…เพราะตอนนี้คนไทยดูจะแปลกไปไม่เหมือนเดิม 

หากแสงสว่างที่ฉันจะจุดเองนี้นำไปสู่ความสงบสุขที่เป็นความฝันของฉัน รอยยิ้มที่เห็นครั้งนี้ก็อาจเป็นหนึ่งในเชื้อเพลิงที่ให้แรงศรัทธาของฉันยังคงลุกต่อไป… มันจะดีแค่ใหนที่มีคนอีกมากมายมาร่วมกันจุดประกายตัวเอง ให้ประเทศสว่างไสว และยิ้มได้อีกครั้ง

“A smile is me beginning of peace.” – Mother Teresa

บางคนฝันอยากเป็นคนดี บางคนฝันอยากเป็นคนสวย บางคนฝันอยากร่ำรวย บางคนฝันอยากเป็นดารา บางคนฝันอยากมีอำนาจ บางคนฝันอยากชนะ บางคนฝันอยากมีอิสระ บางคนฝันถึงความกลมเกลียว บางคนฝันถึงความเปลี่ยนแปลง บางคนฝันถึงความยืนยง บางคนฝันถึงความมั่นคง บางคนฝันถึงอนาคต บางคนได้แต่ฝันถึงอดีต บางคนฝันอยากมีความรัก บางคนฝันอยากเป็นคนสำคัญ บางคนฝันแค่พอมีกิน แต่บางคนฝันว่าต้องหรูหรา บางคนฝันอยากมีเวลา บางคนไม่มีแม้เวลาที่จะฝัน

เราทุกคนต่างมีความฝัน…แต่อย่าลืมกันว่ามี “ประเทศไทย” 

ไม่ผิดที่ความฝันส่วนตัวของแต่ละคนจะแตกต่างกัน แต่เคยถามตัวเองกันหรือไม่ว่า เราฝันถึงส่วนรวมว่าอย่างไร อยากอยู่แบบใหน ในสังคมที่เป็นแบบใด ผู้คนรอบข้างเป็นอย่างไร…

เชื่อว่าทุกคนคงฝันถึงประเทศไทยที่สงบสุขและเต็มไปด้วยคนดี

ทำไมหนังเรื่องนี้ถึงประทับใจสาวๆทั่วโลก ประโยคทองนี้มันช่างโดนใจสาวๆที่ผิดหวังในความรักทั้งหลายว่าทำมั้ยทำไมรู้ใจตัวเองช้าแล้วปล่อยให้คนที่รักหลุดมือไปโดยที่ไม่ได้บอกให้เขารู้ หรือมัวแต่เก็บงำความรู้สึกจนไม่ทันคนอื่นที่เขาแสดงออกเร็วกว่า ก็เลยแห้วไป  ถ้าเพียงแต่พูดออกไป…อาจเปลี่ยนเป็นอีกเรื่องราว   

การแสดงออกซึ่งความรักมันยากเมื่อผ่านกระบวนการคิดที่ซับซ้อน ทุกครั้งที่เราถามตัวเองว่าอย่างนั้นอย่างนี้ เรามักจะเก็บความรู้สึกกลับเข้าไป แล้วเลิกล้มความตั้งใจในที่สุด 

แต่หลานตัวเล็กของฉันทำให้สาวๆอย่างเราตกใจแล้วคิดได้ว่า บางทีหรือเราก็แค่รู้สึกแล้วแสดงมันออกไป ที่ร้านขนมเค้ก อยู่ดีๆเธอก็เดินเข้าไปโผกอดพี่โต๊ะข้างๆ แล้วเอาหน้าซบ แม้แต่คนโดนกอดยังตกใจ…ว่าหนูทำอะไร…แต่พี่สาวคนนั้นก็กอดหนูตอบแล้วมาเล่นด้วย  การแสดงออกที่ไร้เดียงสาโดยสัญชาตญาน เป็นธรรมชาติและไม่ผ่านความคิดมากมาย สำหรับหนูน้อย การที่ได้ถูกกอดตลอดเวลาทำให้เรียนรู้ที่จะทำแบบนั้นบ้างเวลาที่หนูรักใครหรืออยากจะให้ใครรัก ง่ายแค่นั้นเอง…

sweetest sound

cutest map

coolest guy

littlest couple

living doll

pastel icecream

simple wallpaper

walk walk & talk

power of dream

place for peace of mine 

และอื่นๆ(ที่น่ารัก)อีกมากมายหาได้ที่โตเกียว…

ปล. พบว่าเมืองนี้เหมาะที่จะไปกับคนที่คอเดียวกันหรือดีกรีความละเอียดอ่อนพอๆกัน เพราะไม่อย่างนั้นนอกจากไม่รู้จะแชร์ความอิ่มเอมกับใครแล้ว เค้าอาจไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงเดินช้าและอมยิ้มตลอดเวลา 

คิดถึงโตเกียว